به گزارش فیلم24،، در متن این منتقد چنین آمده است:

لابد پوستر جشنواره کن امسال را دیده‌اید: تصویر کاترین دونوو سر صحنه فیلم «تپش قلب» (آلن کاوالیه، ۱۹۶۸). این که تصویر سینماگر معروفی هسته اصلی پوستر یک جشنواره را تشکیل می‌دهد البته روال متداولی است؛ همان‌طور که نماهایی معروف از یک فیلم نامدار و یا پشت صحنه از فیلم‌هایی که اعتبار تاریخی و سینمایی دارند. حالا این روال را مقایسه کنید با عمده طرح‌هایی که در جشنواره‌های سینمایی ایران، به ویژه جشنواره فیلم فجر سفارش داده می‌شوند و بر اساس‌شان پوستر تهیه می‌شود. هر چقدر پوسترهای جشنواره‌های سینمایی دنیا عمدتا زنده، پویا، ساده و تداعی‌بخش شور سینما در تاریخ و جامعه و ذهن مخاطب هستند، پوسترهای ما آکنده از نمودهایی بس کلیشه‌ای و شعاری و گل‌درشت است. همیشۀ خدا آن نمود سیمرغ جشنواره فجر باید چنان بزرگ باشد که در چشم همگان فرو رود و بعد هم چند فقره گل و بلبل و نقش‌های تکراری اسلیمی و سرآخر اگر هم بخواهند نشانه‌ای سینمایی بگذارند، حلقه یا نوار نگاتیو فیلم را گوشه‌کناری تعبیه می‌کنند. ذهن سفارش‌دهندگان پوستر، گویی چیزی فراتر از این نمی‌بیند و نه از خلاقیت سراغی دارد و نه از نماها و چهره‌های معروف، پیشینه‌ای؛ نه مینی‌مالیسم می‌فهمد و نه حتی خود سینما را.

به پوستر جشنواره کن نگاه کنید: کنتراست روشن و تیره در دو سطح بالایی و پایینی تصویر و چهره بس شاداب ستارۀ فرانسوی در میانۀ کادر که یادآور گنجینه‌های بزرگی از سینمای این کشور است و ردیف عمودی حروف‌نگاری نوشته‌های پوستر که با قطع پوستر همخوانی و تناسب دارد و نیز موها و پارچه آستین خانم دونوو که حسی رها و آزاد برای مخاطب تداعی می‌کند، تا مدت‌ها نگاه و ذهن بیننده را به خود جلب می‌کند و عکسی را که گاروفالو از دونوو گرفته بود، با کمی تغییرات گرافیکی در اصل تصویر، به ساحتی ماندگارتر در عرصه سینما سوق می‌دهد. اما پوسترهای ما چه؟ فضایی شلوغ و پرازدحام که دید را می‌آزارد و نشانه‌هایی که بیش از عشق به سینما، تعهد به نهاد برگزارکننده و تقید به ایدئولوژی جاری را به نمایش می‌گذارد.

پوستر آن‌ها شور سینما می‌آفریند و پوستر ما این شور را کور می‌کند. پوستر فقط برای تبلیغ نیست؛ بیش‌تر برای زندگی است.